Μια (όχι και τόσο) συνηθισμένη ημερήσια εξόρμηση

Πολλές φορές προκειμένου να εκμεταλευτείς κάποια σπάνια ευκαιρία για να φωτογραφίσεις είδη που δύσκολα εμφανίζονται στη χώρα μας και ακόμα πιο δύσκολα δίνουν φωτογραφικές ευκαιρίες, "υποχρεώνεσαι" να κάνεις αρκετά μεγάλα ταξίδια ακόμα και μέσα στην ίδια μέρα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν πριν από λίγες μέρες. Κοντά στις εκβολές του Γαλικού ποταμού, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, εμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα μια Χιονόπαπια και δύο Βελουδόπαπιες. Είδη που αναπαράγονται στον αρκτικό κύκλο και σπάνια κατεβαίνουν τόσο χαμηλά ακόμα και το Χειμώνα. Όσες φορές είχα προσπαθήσει να τα δω από κοντά, είτε δεν τα έβρισκα καθόλου είτε ήταν τόσο μακρυά στη θάλασσα που μόνο με τηλεσκόπιο μπορούσες να τα δεις. Ο χρόνος όμως που είχα διαθέσιμο ήταν ελάχιστος, έτσι μια Κυριακή αρκετές ώρες πριν το χάραμα, ξεκίνησα μαζί με το Μιχάλη και το Γιώργο για τη Θεσσαλονίκη.   Ο πρώτος στόχος ήταν η Χιονόπαπια. Η πληροφορία ήταν ότι σε αντίθεση με άλλες φορές, τώρα δεν τρεφόταν βαθιά μέσα στη θάλασσα, αλλά σε μια από τις εποχιακές λίμνες που σχηματίζονται ανάμεσα στις εκβολές του Γαλλικού και του Αξιού ποταμού. Πραγματικά την βρήκαμε εύκολα, αλλά η φωτογράφιση τελικά δεν ήταν και τόσο εύκολη όσο περιμέναμε. Τρεφόταν αρκετά μακρυά μας και δεν φαινόταν να πλησιάζει προς το σημείο που καθόμαστε περιμένοντας. Καποια στιγμή που φάνηκε να πλησιάζει αργά αργά, ένας περαστικός Καλαμόκιρκος την τρόμαξε και αμέσως πέταξε προς τη θάλασσα. Ευτυχώς μετά από λίγο ξαναγύρισε στο ίδιο περίπου σημείο. Τελικά μετά από αρκετή ώρα πέρασε κάποια στιγμή από σχετικά κοντινή απόσταση και κατάφερα να πάρω μερικές καλές φωτογραφίες. Ευτυχώς γιατί η ώρα περνούσε γρήγορα!   Πλησίαζε μεσημέρι όταν αφήσαμε την Χιονόπαπια για να ψάξουμε τον άλλο μεγάλο μας στόχο που ήταν οι δύο Βελουδόπαπιες αρκετά χιλιόμετρα πιο πέρα. Στο δρόμο είχαμε και μερικές ακόμα καλές φωτογραφικές ευκαιρίες μιας και είναι γνωστό ότι η περιοχή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Είδαμε σχεδόν όλα τα κοινά παρυδάτια είδη (Κοκκινοσκέληδες, Πρασινοσκέληδες, Αργυροπούλια, Τουρλίδες, Λασποσκαλίδρες, Νανοσκαλίδρες κτλ), αλλά και Λαγγόνες, Κορμοράνους, Αργυροπελεκάνους. Επίσης μέσα στα πάρα πολλά Μαυροβουτηχτάρια που υπήρχαν στην περιοχή, βρήκαμε και ένα μοναχικό Χειμωνοβουτηχτάρι που τρεφόταν πολύ κοντά στην ακτή. Κάθε Χειμώνα εμφανίζονται μερικά στις εκβολές του Γαλλικού ποταμού, αλλά ποτέ δεν είχα δει κάποιο να πλησιάζει τόσο κοντά. Έτσι κάναμε μια καλή στάση και πήραμε μερικές φωτογραφίες.   Αργά το μεσημέρι φτάσαμε στο σημείο που ήταν οι δύο Βελουδόπαπιες. Τρέφονταν στη θάλασσα με καβούρια αρκετά μακρυά από την ακτή, σιγά σιγά όμως πλησίασαν πιο κοντά. Η ακτή έβλεπε προς Νότο οπότε το φως δεν ήταν καλό, αλλά δεν είχα ξαναδεί το είδος από τόσο κοντά, οπότε πήρα αρκετές φωτογραφίες έστω και αν η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη. Φύγαμε όταν ο ήλιος είχε δύσει και φτάσαμε στην Αθήνα λίγο μετά τις 10 το βράδυ, έχοντας φωτογραφήσει δύο είδη για πρώτη φορά. Καθόλου άσχημα για ημερήσια εξόρμηση!

3 comments to Μια (όχι και τόσο) συνηθισμένη ημερήσια εξόρμηση

  • Γιάννης

    Μετά από μια ολόκληρη μέρα στο πεδίο, είχατε και την πολύωρη οδήγηση της επιστροφής, ακούγεται εξαντλητικό ως και επικίνδυνο. Δυσκολο το χόμπυ σου και σίγουρα ακριβό.
    Εψαξα στο Google earth και δεν μπόρεσα να βρω καμιά λίμνη μεταξύ των δύο εκβολών εκτός από κάτι παλιές κοίτες και τον υδροβιότοπο Καλοχωρίου.
    Τέτοια βουτηχτάρια υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν και στο λευκό Πύργο ή ήταν άλλο είδος αυτό που φωτογράφησα τον Ιαν.του 2006; Δύσκολη πάντως η διάκρισή τους από τα μαυροβουτηχτάρια το χειμώνα ειδικά αν η φωτο δεν είναι τόσο καλή.

    Φιλικά
    Γιάννης.

  • Γιάννης

    Κατάλαβα για ποιες λίμνες λες πρέπει να ναι γύρω από το αντλιοστάσιο παλιομάνας ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. (και λίγο πιο πέρα ίσως).

  • petros

    Γειά σου Γιάννη και σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου.
    Σωστά, αυτές ακριβώς τις λιμνούλες μετά το 2ο αντλιοστάσιο εννοούσα!
    Ένας πολύ μικρός αριθμός από Χειμωνοβουτηχτάρια εμφανίζονται κάθε χρόνο στην περιοχή, οπότε είναι πιθανό να φτάνουν και στη θάλασσα μπροστά στο λευκό Πύργο. Θέλει όντως λίγο προσοχή για να τα διακρίνεις από τα Μαυροβουτηχτάρια.
    Σε τέτοιες μακρυνές μονοήμερες εξορμήσεις, συνήθως συμμετέχουν περισσότεροι από ένας φωτογράφοι. Έτσι μειώνεται ο κίνδυνος από την πολύωρη οδήγηση και βέβαια το κόστος! Πάντως κανείς μας δεν είναι πλούσιος 🙂

    Πέτρος